Ρόδος

Ρόδο-τριαντάφυλλο. Η ομορφότερη εκδοχή για το όνομα του νησιού. Ρόδο ήταν το ιερό σύμβολο του Ήλιου, γι' αυτό και στα αρχαία Ροδίτικα νομίσματα απεικονίζεται από τη μια πλευρά ένα τριαντάφυλλο κι από την άλλη το κεφάλι του θεού. Στην αρχαιότητα βέβαια την συναντάμε με πολλά περισσότερα ονόματα όπως: Οφιούσα, Αστερία, Τρινακρία, Αιθρία, Κορυμβία, Πιέσσα, Παίησσα, Αταβυρία, Ηλιούσα, Τελχινίς κ.ά.

Παραδόξως, όταν έρχεται η συζήτηση στη Ρόδο, η πρώτη μας σκέψη είναι οι ιππότες, τα κάστρα και ο περίφημος Κολοσσός. Μετά σκεφτόμαστε τη Ρόδο της δεκαετίας του '70 με τα πλήθη Σκανδιναβών και βορειοευρωπαίων, την τουριστική Ρόδο. 

Στις εικόνες που κυκλοφορούν διεθνώς, αντικρίζεις πολυτελή ξενοδοχεία, ομπρέλες ξαπλώστρες, έναν αληθινό παράδεισο για καλοκαιρινές διακοπές. Απομένει να φτάσεις ως εκεί για να χαθείς στην Παλιά Πόλη, κάπου ανάμεσα στο όνειρο και την πραγματικότητα, που δεν είναι πάντα τουριστική. Είναι και ευαίσθητη και αιγαιοπελαγίτικη.

experience greece

Η UNESCO, από το 1988 περιέλαβε την Παλιά Πόλη της Ρόδου στη λίστα με τα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς (World Heritage Sites), ως τον καλύτερα διατηρημένο μεσαιωνικό οικισμό στον κόσμο. Είναι ένας λαβύρινθος από σπιτάκια με βαμμένους άσπρους ή κίτρινους πυλώνες, στενά καλντερίμια, καμάρες, επιβλητικά ιπποτικά κτίρια, παλιές εκκλησίες και τζαμιά. 
Η Παλιά Πόλη της Ρόδου είναι κτισμένη σχεδόν εξ ολοκλήρου από τους Ιωαννίτες Ιππότες. Φυσικά έγιναν αργότερα κάποιες παρεμβάσεις από τους Τούρκους και τους ντόπιους. Το 1523 οι Ιππότες αποχώρησαν από το νησί και η πόλη στο πέρασμα των χρόνων υπέστη πολλές ζημιές από πολιορκίες, σεισμούς, βομβαρδισμούς. Σήμερα όμως τα επιβλητικά κτίρια του Τάγματος έχουν σχεδόν όλα αναστηλωθεί και αποτελούν πόλο έλξης για επισκέπτες από κάθε γωνιά της γης.
Η Παλιά Πόλη είναι μια πόλη-φρούριο, που περιβάλλεται από τεράστια εξωτερικά τείχη. Κατά τη διάρκεια της τουριστικής σεζόν, από την άνοιξη μέχρι το τέλος του φθινοπώρου, απαγορεύεται η κυκλοφορία τροχοφόρων στα στενά δρομάκια της (εκτός των μόνιμων κατοίκων που έχουν ειδική άδεια), οπότε θα ευχαριστηθείτε την μετακίνηση με τα πόδια.
Η πρόσβαση γίνεται από εφτά μεγάλες πύλες και μερικές μικρότερες, που βρίσκονται περιμετρικά των τειχών. Εκτός από τις πύλες, στα 4 χιλιόμετρα των τειχών θα θαυμάσετε πύργους και προμαχώνες. Απαραίτητη στάση κάθε επισκέπτη η περίφημη Οδός των Ιπποτών, που ακολουθεί τον αρχαίο δρόμο που συνέδεε το λιμάνι με τον ναό του Ήλιου. Ξεκινάει από την πλατεία Μουσείου και καταλήγει στο Παλάτι του Μεγάλου Μάγιστρου. Κατά μήκος της υπάρχουν τα καταλύματα των περισσοτέρων ιπποτικών «γλωσσών». Γλώσσες ονομάζονταν οι εθνικές ομάδες που αποτελούσαν το Τάγμα των Ιπποτών του Αγίου Ιωάννη. Κάθε «γλώσσα» είχε το δικό της κατάλυμα, κάτι μεταξύ λέσχης και ξενώνα, τόπο συγκέντρωσης των μελών και φιλοξενίας των επίσημων καλεσμένων.

Το ασυνήθιστο κτίριο με τις καμπύλες φόρμες και τα στρογγυλά παράθυρα, στο βορειότερο σημείο της πόλης, σίγουρα θα σας κινήσει την περιέργεια. Είναι το ενυδρείο της Ρόδου και κτίστηκε κατά την περίοδο 1934-36, από τον Ιταλό αρχιτέκτονα Armando Bernabiti. 
Αρχικά φιλοξενούσε το Ινστιτούτο Υδροβιολογίας (Instituto Reale di Recerche Biologiche di Rodi). Όταν τα Δωδεκάνησα ενώθηκαν με την Ελλάδα, λειτούργησε ως Ελληνικό Υδροβιολογικό Ινστιτούτο υπό την εποπτεία της Ακαδημίας Αθηνών. Από το 1963 ονομάστηκε Υδροβιολογικός Σταθμός Ρόδου και λειτουργεί ως Ενυδρείο - Μουσείο και ερευνητικό κέντρο τoυ Ελληνικoύ Κέντρoυ Θαλασσίων Ερευνών (ΕΛ.ΚΕ.Θ.Ε.). 
Το υπόγειό του είναι διαμορφωμένο σαν υποθαλάσσια σπηλιά και τα ψάρια, που προέρχονται από το Αιγαίο πέλαγος και την ανατολική Μεσόγειο, ζουν μέσα σε γυάλινες δεξαμενές διαφόρων μεγεθών. (Ανοικτό κάθε μέρα. Θερινό ωράριο: 09:00-20:30, Χειμερινό ωράριο:09:00-16:30, πληροφορίες: τηλ. 22410-27308).

Ανηφορίζοντας την οδό Ιπποτών θα καταλήξετε στο Παλάτι του Μεγάλου Μάγιστρου, το Καστέλο. Τότε θα αναγνωρίσετε και μια από τις πλέον κλασικές εικόνες της Ρόδου, την τεράστια ξύλινη πόρτα της πύλης και τους δυο εντυπωσιακούς πύργους εκατέρωθεν. Ήταν η κατοικία του Μεγάλου Μάγιστρου και της αυλής του και τόπος συνεδριάσεων των επικεφαλής των «γλωσσών». 
Στις μέρες μας λειτουργεί ως μουσείο, αλλά ελάχιστες από τις 158 αίθουσές του είναι ανοικτές στο κοινό. Στο ισόγειο μπορείτε να θαυμάσετε την μόνιμη έκθεση με τίτλο «Η Ρόδος από την παλαιοχριστιανική εποχή μέχρι την κατάληψή της από τους Τούρκους (1522)», με ευρήματα από τις ανασκαφές που διεξήχθησαν στην Παλιά Πόλη και στον πρώτο όροφο εκθέματα κυρίως από την ιπποτική εποχή. Θερινό ωράριο: Καθημερινές και Κυριακές από 08.30-21.00. Δευτέρα από 14:30-21:00. Χειμερινό ωράριο: 08:30-15:00. Πληροφορίες: τηλ. 22410-25500.

Στην αρχή της οδού Ιπποτών, στην πλατεία Μουσείου, βρίσκεται το παλιό Νοσοκομείο των Ιπποτών, ένα από τα μεγαλύτερα μεσαιωνικά κτίρια της Παλιάς Πόλης, μέσα στο οποίο στεγάζεται το Αρχαιολογικό Μουσείο. Εδώ εκτίθενται ευρήματα από τη Ρόδο και τα γειτονικά νησιά, που χρονολογούνται από την μυκηναϊκή εποχή μέχρι τον Μεσαίωνα. Στα διάσημα εκθέματα περιλαμβάνονται η επιτύμβια στήλη της Κριτούς και της Τιμαρίστας, του 5ου π.Χ. αιώνα, το κεφάλι του Ήλιου, του 2ου π.Χ. αιώνα, η λουομένη Αφροδίτη, ένα μικρό άγαλμα του 1ου π.Χ. αιώνα και η αιδουμένη Αφροδίτη, μεγάλο γλυπτό του 3ου αιώνα π.Χ. που ανασύρθηκε από τον βυθό της θάλασσας το 1929. Στο αίθριο του πρώτου ορόφου, ανάμεσα στα ανθισμένα φυτά, μπορείτε να θαυμάσετε γλυπτά, σαρκοφάγους και πέτρινες μπάλες κανονιών.
Ανοιχτό καθημερινά, εκτός Δευτέρας. Θερινό ωράριο: 8:00-19:30. Χειμερινό ωράριο: 08:30-15:00. Τηλ. 22410-34719, 75674.

Η ακρόπολη της Ρόδου βρίσκεται στο ψηλότερο σημείο της πόλης, στον λόφο του Μόντε Σμίθ. Από εδώ ο αστρονόμος Ίππαρχος έκανε τις παρατηρήσεις του στον έναστρο ουρανό κατά την αρχαιότητα και εδώ είχε χτίσει το παρατηρητήριό του ο Άγγλος ναύαρχος Smith, το οποίο γκρεμίστηκε το 1965. 
Η αναπαράσταση του συγκροτήματος έδειξε ότι, αντίθετα απ' ότι συνέβαινε σε άλλες ελληνικές πόλεις, η ακρόπολη της Ρόδου δεν είχε οχυρωματικό χαρακτήρα. Αποτελούσε περισσότερο μια μνημειακή ζώνη με τους ναούς της, τόπους λατρείας, άλση, στάδια, γυμναστήρια... Ένα από τα σημαντικότερα μνημεία που ήρθαν στο φως από τις ιταλικές ανασκαφές το 1924, ήταν ο δωρικός ναός του Πυθίου Απόλλωνα. Το αρχαίο στάδιο, κάτω από τον ναό του Απόλλωνα είναι έργο του 2oυ π.Χ. αιώνα και έχει αναστηλωθεί στο σύνολό του. Ακριβώς δίπλα υπήρχε το Ρωμαϊκό Ωδείο χωρητικότητας 800 ατόμων. Μπορείτε ακόμη να θαυμάσετε τα ερείπια του Γυμνασίου και του δωρικού ναού του Δία Πολιέα και της Αθηνάς Πολιάδος. Η είσοδος στον αρχαιολογικό χώρο είναι ελεύθερη.

Πολλοί επισκέπτες μπερδεύονται από το γεγονός ότι ο οικισμός Τριάντα ταυτίζεται με την Ιαλυσό. Απλά, ο νέος οικισμός βρίσκεται κοντά στην αρχαία Ιαλυσό και έχει δανειστεί το όνομά της. Στους Τριάντα θα βρείτε πολυτελή ξενοδοχεία, μερικά από τα πιο φημισμένα εστιατόρια της Ρόδου και αμέτρητα night club.
Στο «Παραδοσιακό Σπίτι» που έχουν στήσει οι γυναίκες του χωριού στην πλατεία, μπορείτε να δείτε έπιπλα, σκεύη και εργαλεία της Ρόδου του περασμένου αιώνα. Μην παραλείψετε μια επίσκεψη στο Μουσείο Σταματιάδη, ένα ιδιωτικό γεωλογικό μουσείο, Ορυκτολογίας και Παλαιοντολογίας.
Εκτός του οικισμού, στον λόφο Φιλέρημο, πάνω από τους Τριάντα, συνυπάρχουν ηακρόπολη της αρχαίας Ιαλυσού και το μεσαιωνικό μοναστήρι της Κυράς του Φιλέρημου. Σ' αυτή τη στρατηγική θέση είχαν χτίσει οι κάτοικοι της αρχαίας Ιαλυσού την ακρόπολή τους και το σημείο παρέμεινε οχυρωμένο μέχρι τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. 
Δίπλα από τον αρχαιολογικό χώρο της ακρόπολης βρίσκεται το μοναστήρι της Κυράς του Φιλέρημου, το οποίο σύμφωνα με ανεξακρίβωτες πληροφορίες το έχτισε τον 14ο αιώνα κάποιος εύπορος Ιππότης που αποφάσισε να γίνει ερημίτης, εξ ου και το προσωνύμιο Φιλέρημος. Μετατράπηκε σε στάβλο από τους Οθωμανούς και αποκαταστάθηκε στη σημερινή του μορφή από τους Ιταλούς, οι οποίοι εγκατέστησαν εκεί Φραγκισκανούς μοναχούς την περίοδο 1931-1946.
Έξω από το μοναστήρι ξεκινάει ο «Γολγοθάς», ένα μονοπάτι που οδηγεί στην άλλη άκρη της κορυφής του λόφου. Το μονοπάτι πλαισιώνεται από κυπαρίσσια, ενώ από τη δεξιά πλευρά, κάθε λίγα μέτρα υπάρχει κι από ένα πέτρινο προσκυνητάρι, 14 στο σύνολο. Σε κάθε ένα υπάρχει και μια χαλκογραφία, με παράσταση από τα Άγια Πάθη.

Την εποχή της τουρκοκρατίας, κτηνοτρόφοι από την σημερινή Κρητηνία (πρώην Κάστελλο), έφερναν εδώ τα πρόβατά τους για να ξεκαλοκαιριάζουν κι έτσι σιγά σιγά δημιουργήθηκε ο οικισμός Έμπωνας. Το όνομα προέρχεται από τη λέξη «άμβων», όπως αποκαλούσαν οι Ρόδιοι τα περάσματα από όπου μπορούσε κανείς να φτάσει στις κορυφές των βουνών.
Είναι ένα ορεινό χωριό (υψόμετρο 700μ.), χτισμένο σε μια πλαγιά του όρους Ατάβυρος. Από τον Έμπωνα ξεκινάει μονοπάτι που οδηγεί στα ερείπια του ιερού του Αταβύριου Δία, στην κορυφή του Ατάβυρου. Το ιερό, σύμφωνα με την μυθολογία, έχτισε ο Αλθαιμένης ο Κρης. Να σημειωθεί ότι πάνω στα ερείπια του ιερού έχει κτιστεί ο ναός του Αγίου Γιάννη του Θεολόγου.
Ο Έμπωνας είναι ονομαστός για τρία πράγματα: τα κρασιά, τις φορεσιές και τις χορεύτριές του. Κάθε χωριό στη Ρόδο έχει τη δική του παραδοσιακή φορεσιά. Η Εμπωνίτικη φορεσιά όμως, είναι αυτή που προβάλλεται συνήθως ως η επίσημη της Ρόδου. Στην είσοδο του χωριού βρίσκεται το επισκέψιμο οινοποιείο Emery, όπου μπορείτε να αγοράσετε ή να δοκιμάσετε τα Ροδίτικα κρασιά και ούζο, να ξεναγηθείτε στους χώρους παραγωγής και παλαίωσης, να πληροφορηθείτε την ιστορία του ροδίτικου κρασιού. Το οινοποιείο είναι ανοιχτό κάθε μέρα, 09:30-15:30. Δύο μικρότερα οικογενειακά οινοποιεία, του Μερκούρη και του Κουνάκη, είναι κι αυτά επισκέψιμα. Όσο για τις χορεύτριες, θα πρέπει να πετύχετε κάποιο τοπικό πανηγύρι, όπως η γιορτή κρασιού, αρχές Σεπτέμβρη.

Κατευθυνόμενοι στα θεόρατα ξενοδοχεία της βορειοδυτικής ακτής, ίσως αναρωτηθείτε τι γυρεύουν εκεί, κατά μήκος του δρόμου, όλα αυτά τα άσπρα σπιτάκια στη σειρά, σε ένα αρχιτεκτονικό στιλ που δεν συναντάμε αντίστοιχό του στο νησί.
Πρόκειται για τον οικισμό των Κρητικών και τα σπιτάκια χτίστηκαν από την τουρκική διοίκηση, για τους μουσουλμάνους πρόσφυγες που ήρθαν το 1896-1897 από την Κρήτη. 
Έξω από τα Κρητικά, κοντά στο εκκλησάκι της Παναγίας της Φανερωμένης, βρίσκεται η σπηλιά όπου σύμφωνα με τοΝ θρύλο ζούσε ο φοβερός δράκος που σκότωσε ο Ιππότης και μετέπειτα Μέγας Μάγιστρος Dieudonne de Gozon.

Eίναι η μικρότερη από τις τρεις αρχαίες πόλεις του νησιού. Τα πρώτα ίχνη κατοίκησης στην περιοχή ανάγονται στην μυκηναϊκή εποχή και η πόλη της ελληνιστικής εποχής που έφερε στο φως η αρχαιολογική σκαπάνη, χτίστηκε μετά τον σεισμό του 226 π.Χ..

Διέθετε εξελιγμένο σύστημα ύδρευσης, κρήνες, δεξαμενές και δημόσια λουτρά. Στις ανασκαφές βρέθηκαν και πολλά πήλινα αγγεία και πιάτα. Το πλέον διάσημο, το επονομαζόμενο «Πιάτο της Καμίρου», έχει ένα ψάρι ζωγραφισμένο στο κέντρο του και εκτίθεται στο Λούβρο. Από τα άλλα ευρήματα, κάποια εκτίθενται στο Βρετανικό Μουσείο και κάποια στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Ρόδου.
Ψηλά στον αρχαιολογικό χώρο εντοπίστηκε η ακρόπολη της Καμίρου. Εδώ, μεταξύ άλλων, βρέθηκε ένα μωσαϊκό με βότσαλα, γεγονός που δείχνει από πόσο παλιά επιβιώνει μέχρι σήμερα στη Ρόδο η συγκεκριμένη τέχνη. Ο αρχαιολογικός χώρος είναι ανοιχτός κάθε μέρα πλην Δευτέρας, από 08:00-19:10. Πληροφορίες: τηλ. 22410-25500.

Η ακρόπολη της Λίνδου θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως η πλέον οχυρωμένη θέση του νησιού. Καταλαμβάνει περίπου 8,5 στρέμματα και υψώνεται, κάθετα σχεδόν, 116 μέτρα πάνω από τη θάλασσα, προστατευόμενη από τείχη. Η σκαλισμένη στον βράχο πρύμνη πλοίου, που θα συναντήσετε ανεβαίνοντας, είναι έργο του γλύπτη Πυθόκριτου (2ος αιώνας π.Χ.), στον οποίο αποδίδεται και η Νίκη της Σαμοθράκης, που βρίσκεται στο μουσείο του Λούβρου.
Φτάνοντας στην κορυφή της ακρόπολης, θα βρεθείτε μπροστά στο πιο σπουδαίο μνημείο, τον δωρικό ναό της Λινδίας Αθηνάς, έργο του 4ου αιώνα π.Χ., κτισμένο πάνω στα ερείπια αρχικού ναού.
Στον ναό υπήρχε υπερμεγέθες άγαλμα της θεάς Αθηνάς, το οποίο λέγεται πως το μετέφερε στον ιππόδρομο της Κωνσταντινούπολης ο Μέγας Κωνσταντίνος, όπου το 1203, καταστράφηκε.
Στην ακρόπολη θα φτάσετε από τον οικισμό της Λίνδου με τα πόδια ή με μουλάρι. Ο αρχαιολογικός χώρος είναι ανοιχτός τις καθημερινές από 8:30-18:40, τις Κυριακές και τις Δευτέρες από 12:30-18:40.

Το Ροδίνι είναι ένας παραδεισένιος χώρος, ένα άλσος με τρεχούμενα νερά, λιμνούλες, γεφυράκια και πλούσια βλάστηση. Θα το συναντήσετε στον δρόμο προς τη Λίνδο, μόλις τρία χιλιόμετρα έξω από τον οικισμό Μανδράκι. Το όνομα προέρχεται από το κτήμα κάποιας Ροδίνης στην αρχαιότητα ή από μια μονή Ροδίνης που λέγεται ότι υπήρχε εδώ, της οποίας όμως ποτέ δεν βρέθηκαν ίχνη. Γεγονός είναι ότι η περιοχή είχε επιλεγεί για την εξοχική κατοικία του Μεγάλου Μάγιστρου. Σήμερα αποτελεί τόπο αναψυχής. Έχουν δημιουργηθεί μονοπάτια, υπάρχουν παγκάκια, πολλές κρήνες, χώροι πικνίκ... Υπάρχει και δυνατότητα για βαρκάδα στο κανάλι, που αποτελούσε τμήμα ρωμαϊκού υδραγωγείου.
Σ' έναν χαμηλό λόφο πάνω από το Ροδίνι βρίσκεται ένα τεράστιο μαυσωλείο των ελληνιστικών χρόνων, λαξεμένο στον βράχο, γνωστό ως Τύμβος των Πτολεμαίων. Πρόκειται για ιερό που ίδρυσαν οι Ρόδιοι προς τιμήν του Πτολεμαίου Α΄, ο οποίος τους βοήθησε όταν ο Δημήτριος πολιόρκησε το νησί (305-304 π.Χ.).

Το κάστρο του Μονόλιθου το έχτισε ο Μάγιστρος d' Aubusson το 1476, πάνω στα ερείπια προϋπάρχουσας βυζαντινής οχύρωσης. Ο δρόμος θα σας φέρει μέχρι τη ρίζα του βράχου και από εκεί υπάρχουν σκαλοπάτια μέχρι το κάστρο. Από την κορυφή του βράχου των 236 μ. η θέα είναι εντυπωσιακή και θα ατενίσετε το πέλαγος μέχρι τη Χάλκη. Στο εσωτερικό του κάστρου θα βρείτε δυο εκκλησάκια.

Είναι ένα φαράγγι, μήκους περίπου ενός χιλιομέτρου, κατάφυτο από φτέρες, πλατάνια, βελανιδιές, πεύκα, δάφνες... Το δένδρο όμως που κάνει την κοιλάδα μοναδική είναι η ζητιά, ένα είδος που μοιάζει με πλατάνι και δεν υπάρχει πουθενά αλλού στην Ελλάδα.
Ο χυμός που εκκρίνει η ζητιά προσελκύει εκατομμύρια πεταλούδες Panaxia quadripunctaria (ή Callimorpha quadripunctaria) από τον Ιούνιο μέχρι τον Σεπτέμβριο. Αυτή η πεταλούδα ζει και αλλού στη Ρόδο, σε μέρη με αρκετή υγρασία, αλλά και σε άλλα νησιά, όπως π.χ. η Πάρος. Πουθενά όμως δεν μαζεύονται τόσες πολλές. Η είσοδος στην Κοιλάδα των Πεταλούδων επιτρέπεται από τις 08:30 μέχρι τις 19:00 (με εισιτήριο). Ο παλιός ιταλικός μύλος, δίπλα στο ποτάμι, έχει μετατραπεί σε αναψυκτήριο-εστιατόριο για τους επισκέπτες και κοντά λειτουργεί ένα μικρό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας.

 Οι ακτές της Ρόδου παρουσιάζουν δύο πρόσωπα: Το ανατολικό, με τις περισσότερο κατάλληλες για μπάνιο παραλίες και το δυτικό με τις συνήθως ανεμοδαρμένες παραλίες και τα μεγάλα κύματα όπου οι wind surfers ανακαλύπτουν έναν ακόμα παράδεισο.

 Η Αγαθή οφείλει το όνομά της στην Αγία Αγαθή, ένα εκκλησάκι που βρίσκεται στην περιοχή. Εκτός από το ότι είναι πανέμορφη παραλία, διαθέτει και εξαιρετική θέα προς το μεσαιωνικό κάστρο Φερακλού ή Φαρακλό. Η ακριβώς διπλανή παραλία είναι το Χαράκι.

 Στο βορειότερο σημείο του νησιού, από το παλιό κέντρο διασκεδάσεως «Έλλη», μέχρι το Ενυδρείο εκτείνεται η πιο πολυσύχναστη και κοσμική πλαζ της πόλης της Ρόδου. Πλήθος από ομπρέλες, ξαπλώστρες, beach bar και φυσικά από εδώ περνούν οι κοσμικοί του νησιού.

 Οι κάτοικοι της πόλης της Ρόδου έχουν μια ιδιαίτερη αδυναμία στην Καλλιθέα, τον στενόμακρο όρμο με τα κρυστάλλινα νερά και την εξωτική βλάστηση. Εδώ θα βρείτε και σχολές καταδύσεων, για να ανακαλύψετε με ασφάλεια τα μυστικά του βυθού της Ρόδου.

 Μεγάλος γιαλός ονομάζεται η κεντρική παραλία της Λίνδου. Βρίσκεται στη βόρεια πλευρά του βράχου της Ακρόπολης και θεωρείται από τις πιο κοσμικές και πολυσύχναστες του νησιού. Σ' αυτό βοηθάει η ψιλή άμμος, τα ρηχά νερά, αλλά και οι αρκετές ψαροταβέρνες της περιοχής. Ομπρέλες και ξαπλώστρες σε πλήρη παράταξη.

 Ουσιαστικά αποτελεί προέκταση της Λίνδου με την μεγάλη, οργανωμένη και εξαιρετικά πολυσύχναστη πλαζ που διαθέτει, η οποία με τη σειρά της εξυπηρετεί τις μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες που έχουν ανεγερθεί στην περιοχή.

 Μια αμμώδης γλώσσα γης που μπαίνει στη θάλασσα κάνει τη διαφορά. Στη νοτιότερη παραλία του νησιού, το όνομα έχει δώσει η καταπράσινη νησίδα Πρασονήσι που σχεδόν εφάπτεται με την παραλία. Στο νησάκι υπάρχει ένας φάρος ύψους 14 μέτρων του 1890 και μια μικρή παραλία στα ανατολικά του. Την καλοκαιρινή περίοδο μάλιστα, μια λουρίδα άμμου 500μ. περίπου ενώνει το νησάκι με την ξηρά. Από την μια πλευρά έχει πάντα κύμα, ενώ από την άλλη είναι λάδι. Αυτή η ιδιαιτερότητα έχει αναδείξει το Πρασονήσι πρώτο στις προτιμήσεις των windsurfers. Εδώ θα βρείτε σχολές wind surfing, ξενοδοχεία, ψαροταβέρνες και παραθαλάσσια καφέ.

 Ουσιαστικά πρόκειται για μια απέραντη σε μήκος και πολύ φαρδιά παραλία, που στην αρχή της λέγεται Τραουνού ή Τραγανού, στη μέση Αφάντου και στην άκρη της, Πλάκα. Η άμμος εναλλάσσεται με το ψιλό βότσαλο σε όλο το μήκος της. Κατά τόπους υπάρχει οργάνωση και υποδομές για θαλάσσια σπορ. Στην παραλία Αφάντου υπάρχει γήπεδο γκολφ, ενώ στην Τραουνού υπάρχει πίστα μοτο κρος.

 Στο Φαληράκι η ζωή, πρωί-βράδυ, τρέχει με απίστευτες ταχύτητες, εκκωφαντικό θόρυβο και τόνους από αλκοολούχα ποτά. Είναι από τις πλέον διάσημες διεθνώς πλαζ της Ρόδου, πραγματικός παράδεισος για τους λάτρεις της έντασης και προσελκύει κατά κύριο λόγο τουρίστες μικρής ηλικίας. Πάντως, στη δεκαετία του 1950 ήταν μια ήσυχη παραλία, με το όνομα Παχύναμμος, με δύο σπιτάκια και μια ταβέρνα! Λίγο έξω από το Φαληράκι βρίσκεται το μοναδικό οργανωμένο κάμπινγκ της Ρόδου (Faliraki Camping, τηλ. 22410-85358).

 Ανάμεσα στην πόλη της Ρόδου και τον οικισμό Ιαλυσός (πρώην Τριάντα), θα συναντήσετε μια απέραντη οργανωμένη πλαζ, με αρκετές σχολές wind surfing. Το καλοκαίρι διοργανώνονται εδώ πρωταθλήματα wind surfing, beach volley και beach socker. Κατά διαστήματα υπάρχουν σημεία με κάτασπρη άμμο και τιρκουάζ νερά. Η παραλιακή λεωφόρος, είναι γεμάτη πολυτελή ξενοδοχειακά συγκροτήματα.

 Η παραλία της Κρεμαστής ούτε λίγο ούτε πολύ, εκτείνεται σε μήκος 10 χιλιομέτρων, τα οποία μπορείτε να διανύσετε έφιπποι, αφού εδώ λειτουργεί κέντρο ιππασίας (Mikes horses, τηλ. 22410-94277). Κατά τα άλλα, η παραλία είναι οργανωμένη και πολυσύχναστη, με πολλά μπαρ και σχολές θαλάσσιων σπορ.

Στη Ρόδο κάθε χωριό έχει τις δικές του σπεσιαλιτέ. Το ριφικί, είναι ραχοκοκαλιά κατσικιού ή αρνιού γεμιστή με ρύζι, που ψήνεται μέσα σε πήλινο τσουκάλι όλη νύχτα, σπεσιαλιτέ του Αρχάγγελου. Τα γιαπράκια, μείγμα από κιμά, ρύζι, κρεμμύδι, πολτό ντομάτας και άνηθο, τυλιγμένο σε αμπελόφυλλα και μαγειρεμένο σε χυμό ντομάτας, χυμό λεμονιού και ελαιόλαδο θα τα γευθείτε στη Λίνδο. Ο Μεσαναγρός φημίζεται για την κουλουρία, σούπα με χειροποίητα, μακρόστενα ζυμαρικά και κατσικίσιο κρέας, που κατά παράδοση σερβίρεται στους γάμους. Γενικώς, η Ρόδος έχει παράδοση στα χειροποίητα ζυμαρικά, όπως τα πλαστά μακαρόνια με σκόρδο ή το λουκούμι (είδος χυλοπίτας). Αυτή η παράδοση προφανώς έχει σχέση με το πέρασμα των Ιταλών από το νησί.

Μερικά ακόμα παραδοσιακά ροδίτικα πιάτα είναι τα πιταρούδια με κρεμμύδι, (τηγανιτές κροκέτες με ψιλοκομμένο κρεμμύδι, ψιλοκομμένη ντομάτα, δυόσμο και αλεύρι), το λουκούμ πιλάφ, (χυλοπίτες με κιμά στον φούρνο), το φακόρυζο (φακές με ρύζι) και το σουπιόρυζο (ριζότο βρασμένο σε μελάνι σουπιάς).

Το πιο συνηθισμένο συνοδευτικό των πιάτων της ροδίτικης κουζίνας είναι το πλιγούρι ή περγούρι, όπως λέγεται στην τοπική διάλεκτο. Συνοδεύει από κρέατα μέχρι ψάρια και σερβίρεται ακόμα και στα πιο ακριβά εστιατόρια του νησιού.

Ήταν ένα από τα επτά θαύματα της αρχαιότητας. Ένα εντυπωσιακό χάλκινο άγαλμα ύψους 32 μέτρων, που χρειάστηκε 12 χρόνια να κατασκευαστεί από τον Λίνδιο γλύπτη Χάρη, μαθητή του Λύσιππου. Κόστισε 300 τάλαντα και ήταν αφιερωμένο στον θεό Ήλιο. Στήθηκε στην οριστική του θέση το 292 π.Χ. και έμεινε όρθιος μόνο για 66 χρόνια, αφού γκρεμίστηκε από τον σεισμό του 226 π.Χ. Οι Ρόδιοι δεν τον σήκωσαν ξανά, γιατί ένας χρησμός του Μαντείου των Δελφών έλεγε πως αν ξαναστεκόταν στα πόδια του, μεγάλο κακό θα χτύπαγε το νησί. Έτσι, ο Κολοσσός της Ρόδου έμεινε πεσμένος και κομματιασμένος για πολλά χρόνια. Κατά τον Μεσαίωνα, αναδείχθηκε στο σπουδαιότερο αξιοθέατο της Ρόδου. Τότε άρχισε να επικρατεί και ο θρύλος ότι έστεκε στο λιμάνι με τα πόδια ανοιχτά και περνούσαν από κάτω τα πλοία.

Το 653 ο εμίρης της Συρίας Μωαβίας κατέλαβε το νησί και πούλησε τον διαμελισμένο Κολοσσό σ' έναν Εβραίο έμπορο, ο οποίος τον μεταπώλησε ως χάλκωμα στη Συρία. Λένε πως, αφού τον πέρασε με πλοία στην απέναντι ξηρά, χρειάστηκαν 900 καμήλες για να τον μεταφέρουν στον τελικό του προορισμό! Άδοξο τέλος για ένα από τα επτά θαύματα του κόσμου.

Η Ρόδος βρίσκεται στη νοτιοανατολική άκρη του Αιγαίου και ανήκει στα Δωδεκάνησα. Στο νησί ζουν 163.000 κάτοικοι, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, εκ των οποίων οι 100.000 περίπου, στην πόλη της Ρόδου.

Έχει έκταση 1.398 τετραγωνικά χλμ., μέγιστο μήκος 79,7 χλμ. και μέγιστο πλάτος 38 χλμ. Είναι το τέταρτο σε μέγεθος ελληνικό νησί (μετά την Κρήτη, την Εύβοια και τη Λέσβο) και το μεγαλύτερο από τα Δωδεκάνησα. Απέχει από τα παράλια της Μικράς Ασίας μόλις 11 ναυτικά μίλια.

Η Ρόδος ήταν ο υπ' αριθμόν ένα τουριστικός προορισμός στο Αιγαίο από την αρχαιότητα. Σήμερα δέχεται πάνω από ένα εκατομμύριο τουρίστες τον χρόνο.

Διαθέτει ατελείωτα χιλιόμετρα παραλιών, βουνά κατάφυτα από πεύκα και κυπαρίσσια και άφθονα νερά – γεγονός σπάνιο για αιγαιοπελαγίτικο νησί. Το ψηλότερο βουνό της είναι ο Ατάβυρος με υψόμετρο 1.215 μ.

Στη Ρόδο ελάχιστες είναι οι ημέρες που δεν έχει ηλιοφάνεια, ακόμα και τον χειμώνα.

Οι Ροδίτες ασχολούνται κατά κύριο λόγο με τον τουρισμό. Οι περισσότεροι μιλούν και ιταλικά και αγγλικά.

Αποκλειστικά στη Ρόδο ζει ένα πολύ μικρό ενδημικό ψάρι του γλυκού νερού, το Ladigesocypris ghigii, το κοινώς λεγόμενο «γκιζάνι».

Αεροδρόμιο: 22410-88700, 82302

Αστυνομία Αφάντου: 22410-51111
Αστυνομία Ρόδου: 22410-27423, 23329

Δήμος Ρόδου: 22410-46200
Δημαρχείο Ρόδου: 22410-35945

Ελληνικός Οργανισμός Τουρισμού: 22410-21921
Εξυπηρέτηση Πολιτών: 22410-27358

Λιμεναρχείο Ρόδος: 22410-22220, 28888
Λιμενική Αστυνομία: 22410-27634
Λιμενικό Πρακτορείο BSF: RODOS FERRIES SERVICES/SKEVOS TRAVEL 22410-22461

Λεωφορεία Ανατολικής Ακτής: 22410-27706
Λεωφορεία Δυτικής Ακτής: 22410-26300

Γενικό Νοσοκομείο Ρόδου: 22410-80000
Ιατρικό Κέντρο Καλλιθιές: 22410-85209
Ιατρικό Κέντρο Κοσκίνου: 22410-67111
Ιατρικό Κέντρο Ψίνθου: 22410-50014
Πρώτες Βοήθειες & Ε.Κ.Α.Β.: 22410-80000
Πρώτες Βοήθειες στο Φαληράκι: 22410-85555
Σταθμός Πρώτων Βοηθειών Ρόδου: 22410-25555
Σταθμός Πρώτων Βοηθειών Φαληράκι: 22410-85555

Ράδιο Ταξί: 22410-64712
Ταξί στάση Ρόδος: 22410-64756
Ταξί στάση Φαληράκι: 22410-85444

Τουριστικές Πληροφορίες: 22410-23655, 23255

Η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για την ευκολία της περιήγησης. Με τη χρήση της αποδέχεστε αυτόματα την χρήση των cookies. Περισσότερα  
Αποδοχή cookies