Παραδοσιακά Επαγγέλματα

 Πάτμος

Πάτμος, Γιώργος Καμίτσης - Καραβομαραγκός, Μυλομαραγκός
Είμαι γέννημα θρέμμα της Πάτμου (1972).
Ο πατέρας μου, βιοπαλαιστής σφουγγαράς, ξυλουργός και μουσικός, καθώς έπαιζε βιολί και λαούτο.

Στον Ταρσανά κάνω τα πρώτα μου βήματα πάνω στα τρεχαντήρια σε ηλικία 12 χρονών.

Πρώτος σταθμός στη ζωή μου είναι η γνωριμία μου με την Carine, Γαλλίδα αρχιτέκτονα, λάτρη της Πάτμου, που και γίνεται μετέπειτα η σύζυγος μου που μαζί της αποκτώ και τα παιδιά μας, δύο κορίτσια και ένα αγόρι.

Μαζί της ανοίγει ο δρόμος προς τη Γαλλία με βάση την αρχιτεκτονική και το σχέδιο. Στην Έκθεση Επίπλων στο Παρίσι από τις 70 συμμετοχές μόνο οι 6 δεν είναι Γαλλικές. Μέσα στις 6 η μοναδική Ελληνική ήταν η δική μας συμμετοχή.

Διατηρώ εργαστήρι ξυλουργικών εφαρμογών, βασισμένο σε ευρωπαϊκές προδιαγραφές ενώ δουλειά μου είναι να παρέχω ό,τι χρειάζεται ένα σπίτι από τις ξυλουργικές εργασίες, το σχέδιο και τα έπιπλα.

Σημαντικός σταθμός στη ζωή μου είναι επίσης όταν πριν μερικά χρόνια η Δάφνη Μπέκετ, αρχιτέκτων και η ίδια, μου ζητά την υλοποίηση ενός σημαντικού έργου. Την κατασκευή 3 ανεμόμυλων στην Πάτμο όπου και παραδίδονται στο αυστηρό χρονοδιάγραμμα του ενός έτους.

Έτσι σήμερα με βρίσκετε εκτός από την ειδικότητα του μαραγκού, του καραβομαραγκού να είμαι και από τους ελάχιστους στην Ελλάδα Μυλομαραγκούς. Είναι σε εξέλιξη τα αιτήματα που έχω για κατασκευή ανεμόμυλων σε Λειψούς, Χάλκη, Αντίπαρο και Θεσσαλία.

Τι εύχομαι σήμερα πραγματικά; Θα μου άρεσε τα παιδιά μου να παραμείνουν όταν μεγαλώσουν στο νησί όπως έμεινα εγώ και τα 3 αδέλφια μου και να συνεχίσουν την οικογενειακή μας παράδοση. Τέλος, ιδανικά θα ήθελα να άνοιγε μία σχολή στην Πάτμο, τεχνικής φύσεως, για την κατασκευή ανεμόμυλων και να έπαιρνε κανείς από αυτή μία πιστοποίηση της ειδικότητας έτσι ώστε αυτό που κάνω εγώ να βρει συνεχιστές και σε άλλα νησιά και περιοχές της Ελλάδας.
Πάτμος, Χρήστος Υψηλάντης - Κατασκευή Πετρόχτιστων Σπιτιών
Με μία παράδοση στα πετρόχτιστα σπίτια 75 χρόνων (τρεις γενιές δηλαδή) πιστεύουμε πως έχουμε αποκτήσει πλέον μία ιδιαίτερη σχέση με την πέτρα και την αρχιτεκτονική της Χώρας στην Πάτμο.

Προσωπικά, το χτίσιμο ενός σπιτιού αποκλειστικά με πέτρα εκτός από δουλειά είναι και δημιουργία, απόλαυση και στο τέλος ικανοποίηση για το αποτέλεσμα. Η Χώρα είναι ο κύριος χώρος εργασίας μας... Το στενά σοκάκια, οι δρόμοι με τις καμάρες τις κλειστές (τα «καμαράκια» όπως τα αποκαλούμε) τις αυλές και τις βεράντες στα σπίτια, αποτελούν πηγή έμπνευσης για εμάς.

Μία τυπική ημέρα ξεκινά στις 07:30 με την επίσκεψη του συνεργείου στο χάλασμα, το οποίο έχουμε πρώτα ξεμπαζώσει, με σκοπό να συλλέξουμε στοιχεία, τα οποία θα μας οδηγήσουν στην σωστή αναδόμηση και αναβίωση του κτιρίου, βάσει της αρχικής του κατάστασης. Με καλούπια τα οποία κατασκευάζουμε εμείς, ξεκινάμε το χτίσιμο, δίνοντας προσοχή στις ιδιαιτερότητες του κάθε χώρου. Συνήθως κάθε κάμαρα απαιτεί ξεχωριστό καλούπι ανάλογα με τις διαστάσεις του. Τις περισσότερες φορές το συνεργείο χωρίζεται σε δύο ομάδες ώστε να μπορεί η μία να ασχοληθεί με τους εσωτερικούς χώρους και τα καλντερίμια και η δεύτερη ομάδα, με αρχηγό τον πατέρα μου, με τους εξωτερικούς χώρους, την είσοδο του σπιτιού, το κατώφλι και την πόρτα. Με την ολοκλήρωση των παραπάνω εργασιών τοποθετούνται τα λεγόμενα στιλάκια, ώστε την επόμενη μέρα να μπει το ανώφλι. Όσο περνούν οι μέρες, βλέπουμε σιγά σιγά τους κόπους μας να δίνουν ζωή σε έναν χώρο, ο οποίος μέχρι πρότινος ήταν ένα χάλασμα, γεγονός που μας δίνει μεγάλη δύναμη.

Ο απώτερος σκοπός μας και αυτό το οποίο μας παρέχει την μεγαλύτερη ικανοποίηση, είναι να καταφέρουμε να ανακατασκευάσουμε το σπίτι και να το επαναφέρουμε στην αρχική του μορφή, σεβόμενοι πάντα την αρχιτεκτονική της Χώρας και συνεχίζοντας την παράδοση των πετρόχτιστων σπιτιών.
Πάτμος, Μαρία Ευστρατίου - Αγιογραφία
Η αγάπη μου για την ζωγραφική εκδηλώθηκε σε πολύ μικρή ηλικία. Μετά το σχολείο ξεκίνησα τις σπουδές μου στις τεχνικές του σμάλτου, του χαλκού και του μπατίκ. Σύντομα κατάλαβα πως ό,τι έχει ρίζες και παρελθόν, με αγγίζει και ο παραδοσιακός μας πολιτισμός βρέθηκε στο επίκεντρο των αναζητήσεών μου. Αυτή η ερευνητική μου διάθεση με οδήγησε αργότερα στον δάσκαλο Δημήτρη Γκριτζάπη, όπου μαθήτευσα κοντά του την τέχνη της αγιογραφίας.

Αγιογραφία είναι η εικαστική γλώσσα του Χριστιανισμού μέσα από την οποία, η εκκλησία, διηγείται τους βίους των αγίων, δείχνει τις ιερές αγιασμένες μορφές και γενικότερα κάνει τα αόρατα ορατά. Ανυψώνει τον νου με σύμβολα, παραστάσεις και κυρίως περνάει πνευματικά μηνύματα. Η εικόνα εκφράζει το νόημα της αιώνιας ζωής, παραδειγματίζει και δίνει κατευθύνσεις στον άνθρωπο.

Στόχος του αγιογράφου είναι να μεταμορφώνει το φυσικό σχήμα και το χρώμα των όντων της γης, ώστε να πετύχει την πνευματική έκφραση της αγιότητας. Σέβεται τα φυσικά χαρακτηριστικά του Αγίου, όμως ζωγραφίζει όλα τα μέλη με τέτοιον τρόπο, ώστε να προβάλει τον εσωτερικό Αγιασμένο άνθρωπο.

Τα τελευταία 25 χρόνια ασχολούμαι επαγγελματικά, αγιογραφώντας εκκλησίες και φορητές εικόνες ενώ από το 2000 διατηρώ εργαστήριο αγιογραφίας, λαϊκής ζωγραφικής και συντήρησης επίπλων. Θέλοντας να μεταδώσω τις γνώσεις και την αγάπη μου για την τέχνη, παραδίδω μαθήματα σε ενήλικες και παιδιά.
Πάτμος, Γεώργιος Γαμπιεράκης - Κεραμική
Γεννήθηκα στην Πάτμο το 1966 και είμαι ο τελευταίος γιος μιας εννιαμελούς οικογένειας. Τελείωσα το λύκειο στην Πάτμο, συνέχισα τις σπουδές μου στην Αθήνα και τις ολοκλήρωσα ως Προγραμματιστής και Αναλυτής Ηλεκτρονικών Υπολογιστών το 1985.

Από το 1985 έως και το 1995 παρακολούθησα μαθήματα κεραμικής και αγγειοπλαστικής κοντά στον αείμνηστο Ελληνοσουηδό και μεγάλο δάσκαλο, Ζώρα Φετκό ενώ παράλληλα, το 1992, παρακολούθησα ένα μηνιαίο σεμινάριο για τεχνικές κατασκευών ινδιάνικης κεραμικής και κατασκευής ξυλοκάμινων από πηλό, το οποίο μου άνοιξε καινούριους ορίζοντες δημιουργίας και πειραματισμού.

Η δεκαετία εκείνη υπήρξε ο σημαντικότερος σταθμός της ζωής μου, καταρχάς ως προς την κατάρτιση τεχνικών γνώσεων και κυρίως γιατί έμαθα, έπαιξα, πειραματίστηκα και αισθάνθηκα την ομορφιά και το μέγεθος της κεραμικής τέχνης. Στην πορεία, η αναζήτησή μου δεν σταμάτησε μόνο στην κεραμική και στην αγγειοπλαστική. Εργάστηκα και με άλλα υλικά, όπως το φυσητό γυαλί, το μέταλλο, το ξύλο, το κερί, την πέτρα, το ατσάλι αλλά και τον συνδυασμό όλων των παραπάνω. Για μένα ωστόσο, η κεραμική είναι χημεία και ο πηλός ζωντανή ύλη, ο οποίος σε συνδυασμό με την φωτιά και την παρέμβαση του τεχνίτη, μπορεί να δώσει αναπάντεχη ομορφιά στο αποτέλεσμα, γεγονός που δίνει για τον τεχνίτη την τελική του ικανοποίηση.

Στις μέρες μας οι άνθρωποι δεν χρησιμοποιούν κεραμικά αντικείμενα στην καθημερινότητά τους, γεγονός που αποτελεί πλήγμα για τον ελληνικό πολιτισμό, αφού η κεραμική υπήρξε στοιχείο ζωτικής πολιτιστικής σημασίας.

Τα τελευταία 20 χρόνια διατηρώ στην Σκάλα της Πάτμου το πολυεργαστήριο μου, όπου αναλαμβάνω κατόπιν παραγγελιών την υλοποίηση διαφόρων ιδιότυπων και ειδικών κατασκευών. Έχω παρουσιάσει δείγματα της δουλειάς μου σε προσωπικές εκθέσεις, έχω κατασκευάσει αντικείμενα για λογαριασμό φορέων αλλά και για διακεκριμένα πρόσωπα της Ελλάδας και του εξωτερικού.

Δεν μπορώ να αποκαλέσω τον εαυτό μου «καλλιτέχνη», καθώς πιστεύω, ότι το βάρος του τίτλου είναι μεγάλο. Μπορώ όμως να πω ότι είμαι ερωτευμένος με την τέχνη και πως είμαι, απλά, ένας τεχνίτης. Στη δημιουργική μου πορεία οφείλω ευγνωμοσύνη στον δάσκαλο και φίλο μου, Ζώρα Φετκό για τον δρόμο που μου χάραξε, καθώς και στη σύντροφο της ζωής μου και μητέρα του παιδιού μου, Κατερίνα Καμίτση για τη διαρκή στήριξη της.

«Στον δρόμο, τέλος δεν υπάρχει, μόνο η αρχή του...»
Η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για την ευκολία της περιήγησης. Με τη χρήση της αποδέχεστε αυτόματα την χρήση των cookies. Περισσότερα  
Αποδοχή cookies